FOTOGRAFIE

Over fotograferen en schilderen

Ik fotografeer bijna dagelijks. Het is een vorm van beelden verzamelen. Meestal zijn dat fragmenten in alle mogelijke voorwerpen, bomen, gebouwen, constructies, landschappen, fruit en groenten, interieurelementen als trappen, vertrekhoeken met bijzondere lichtval, etc. Een enkele keer vind ik pas thuis in een gewone foto een fragment dat in aanmerking komt voor isolering. Kenmerk van zo’n fragment is dat het associaties oproept met een innerlijk beeld.

Sommige foto’s bewerk ik nog in de computer. Dat wil zeggen: ik maak een uitsnede, kantel, versterk of verzwak licht- en/of kleurcontrast. Ik verander inhoudelijk niets, verwijder geen elementen, voeg ook niet toe en breng geen andere kleur aan. De foto wordt een autonoom beeld, geen afbeelding.

Het fotograferen heeft tot gevolg gehad dat de permanente behoefte om te schilderen (vaak: afbeelden!) sterk is verminderd. Het werken in het atelier is veel meer geworden tot een langzaam construeren, via lijnen, kleuren, scheuren en plakken, opbouwen van een compositie. Dat heeft die werken intensiever gemaakt en veel meer tot creaties, waarin ik gaandeweg, soms in de loop van wel twee jaren, betekenissen vind die ik langzaam versterk tot een afgerond concept.

Al wandelend en fotograferend zie ik mezelf bezig als een ‘ouderwetse’ schilder die er op uit getrokken is om snel tekenend en schetsend materiaal te verzamelen voor het atelierschilderij.

Ik heb de afgelopen tien jaar aan vele fotoprojecten gewerkt, in de computer, met uiteenlopende titels als: Beton, Riet, Beuk (de bast van..), Bunkers, Trappen en andere interieurdetails, Gevels, Rothko-herinneringen uit de Polder, Boeket, Asfaltreparatiefiguren (“Teerprints”). Op de volgende pagina’s volgen selecties uit een paar projecten.

 

 

 

Advertenties
%d bloggers liken dit: